Opluchting

Ik heb alweer lange tijd niets geschreven. Ik gebruikte deze blog als een soort dagboek, om mijn negatieve ideeën van me af te schrijven. Het werkte niet in de zin dat de gedachten dat uit mijn hoofd zouden zijn of iets dergelijks, maar het hield me even bezig. Al mijn gedachten uitschrijven kostte me soms makkelijk een uur, en in dat uur was ik dan even afgeleid.

Ineens wil het niet meer vandaag. Ik voelde me vanochtend goed, en als ik zeg goed dan bedoel ik dat ook echt zo. Goed zoals ik me voor mijn gevoel al 2 jaar niet gevoeld heb. Maar door de dag heen verdween dat gevoel weer. En langzaam maakte het plaats voor onwil en stres en alle andere narigheid. Tot zojuist. Ik kan niet eens zelf er een mening over hebben, mijn hoofd gaat de hele tijd heen en weer. Ik voel me te snel afgewezen? Ik kan niet omgaan met mijn gevoelens. Ik wil zo graag dat iemand iets om me geeft. Ik moet bewijzen dat ik de aandacht waard ben. Ik moet bewijzen hoe ver ik kan gaan. En zo pak ik het messenblok van de keuken. Rood is het vleesmes, het is niet het grootste mes maar het zou moeten werken. Eerder waren ze te bot, ik zet messenslijper op de lijst met spullen die ik nog moet kopen voor deze kamer. Ik zet het mes tegen mijn pols maar kan niet meteen snijden. Ik vertel mezelf dat ik moet vermannen. Ik moet dit doen. Na een paar halen proberen is er niets anders dan wat geïrriteerde huid, rode strepen maar geen bloed. Na een keer kracht zetten zit er alleen een inkeping van verder gesloten huid. Ik besluit dat dit mes te bot is. Een van de andere messen? Ik probeer nog twee andere messen maar besluit al snel dat die ook bot zijn. Mijn pols brand een beetje als ik naar de badkamer loop. Het is al flink rood, maar alleen gewoon simpele irritatie. Ik weet dat ik mesjes heb die scherp genoeg zijn, in mijn scheermesje, maar ik weet niet of die er uit kunnen. Kort twijfel ik weer, ik vertel mezelf dat ik hier altijd alleen maar spijt van krijg. Wat zou ik moeten doen als ik gesneden heb? Dan ben ik weer ruim een week de littekens aan het verbergen. Vertel ik het aan Odmar? Nee, hij zou me niet meer willen. Ik ben te hopeloos, too much. Je kan het te bond maken, en dit is te bond voor Odmar. Hij is al boos op me. Met het nagelschaartje weet ik een van de mesjes uit mijn scheermes te wrikken, het is wel een beetje gebogen maar nog bruikbaar. Als ik het mesjes tegen mijn huid voel ik al een scherpe pijn. Niet twijfelen, doorbijten. Ik moet dit doen. Als ik het mesje langs mijn huid haal doet het meer pijn dan ik fijn vind. Maar kort daarna zie ik het bloed uit mijn huid komen. Eerst als een smal rood streepje, maar al snel daarna ontstaan druppels op schijnbaar random plekken. Daar zat blijkbaar een haarvaatje onder. Ik herhaal het een paar keer aan de zijkant, in het midden. Ik kijk naar wat ik aangericht heb, ik wil dat het stopt. Maar ik moet de andere zijkant nog. Dan pas is het af. Verman je. Ik zet nog snel een paar strepen aan de andere zijkant. Dan mag ik stoppen. Ik kijk opgelucht naar het bloed. Het zien van al de snedes en het bloed is altijd het fijnst. Dan komt het binnen. Ik begin heel hard te huilen. Wat moet ik met mezelf? Ik spoel het bloed af, maar het komt snel terug. Ik veeg het af met wat toiletpapier. Ik loop dat badkamer uit en stort in mijn kamer in, tegen een krukje aan. Eerst denk ik dat ik stom ben geweest. Ik kan hier met niemand over praten. Het moet geheim blijven voor iedereen. Mijn moeder slaapt al. Het zou haar zo veel pijn doen. Ik hoor de wanhoop in haar stem van de vorige keren. Odmar is wakker. Maar hij is boos op me. Hij wil als hij dit weet niets meer met me te maken hebben. Ik heb een hele trieste poging gedaan om een alarm signaal af te geven. Moet ik dat weer verwijderen? Hij mag het niet weten. Hij komt er toch wel achter. Ik wil alleen maar dat hij hier is. Ik kan hem niet appen wat er aan de hand is. Dan schrikt hij. Ik kan hem dat niet aandoen. Ik mag alleen ook niet niet om hulp vragen. Ik ben hopeloos. Ik wil niet gevonden worden. Ik moet verder gaan. Verder snijden, dit stelt nog niets voor. Ik moet van een brug springen. Alle pillen die ik in huis heb slikken met alcohol. Zou dat überhaupt werken? Volgens mij heb ik geen echt slechte pillen, waarschijnlijk doe ik mezelf alleen heel veel pijn zonder het te beëindigen. Ik mezelf nu verkloot. Ik kan het niet weken verbergen. Iemand gaat het zien. Niemand mag het zien. Het moet erger. Ik moet me niet zo aanstellen en doorsnijden. Ik wil hulp. Ik kan mezelf niet aan.

Help.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s