Wat is er mis met me?

Soms zit ik op mijn bank, in mijn elf vierkante meter kleine kamer, weggestopt op de vierde verdieping in een studentenflat ergens buiten de grachten van Leiden, en dan voel ik me even alleen. En ik denk terug, aan bij mijn ouders en mijn zusjes wonen, toen ik nog een klein eigenwijs meisje in jurkjes was. En ik denk aan de ruzies die ik had met mijn jongere zusje. Het is al ruim meer dan tien jaar geleden, natuurlijk weet niet meer weer die ruzies over gingen, maar ik raakte zo gefrustreerd. Ik kon die frustratie in mijn hele lichaam voelen stromen, voelen ophopen. Er zat zo veel energie in die frustratie, in mij, het vulde mijn hele bewustzijn met onrust en ik wist niet wat ik ermee moest, wat ik kon doen, alles om dat gevoel weg te krijgen. En ik voelde hoe m’n vuisten zich balden en ik werd agressief. En ik denk hoe ik daarna dan in bed lag, ontroostbaar te huilen, zo vervuld met haat voor mezelf, hoe ik zoiets kon doen? En ik vroeg mezelf af ‘Waarom ben ik zo?’

En dan denk ik aan dat ik ouder werd, en leerde niet meer agressief te worden, hoe gefrustreerd en onrustig ik ook werd. En aan hoe ik me afgezonderd heb van het gezin. Hoe ik stiekem mijn eigen leven ging leiden, achter hun rug om mijn eigen plannen trok en loog. Hoe ik oneindig loog. Hoeveel ruzies ik met mijn moeder had, tot we allebei in tranen waren. Tot we ons allebei wanhopig voelden en niet meer wisten hoe het verder moest, keer op keer weer. En dan probeerden we het bij te leggen, openhartig te praten en zij vertelde hoe ze haar best deed mij op het rechte pad te houden en hoe ik haar gekwetst had, en ik vroeg mezelf af ‘Waarom ben ik zo?’

En uiteindelijk ging ik uit huis, op mezelf wonen, met het OV in iets minder dan twee uur naar Leiden. Gelukkig was ik niet alleen, mijn vriend ging ook in Leiden studeren. Of eigenlijk ging ik ook in Leiden studeren. En ik vroeg hem vaak om bij me te zijn. En later ineens ook om geen dingen met andere mensen te doen, omdat ik me jaloers voelde en bang was dat zij leuker waren dan ik. Ik degradeerde hem, terwijl hij in mijn hoofd op een gouden voetstuk stond, ik aanbad hem, maar wist niet hoe het te uiten. En hij koos voor zichzelf en onze wegen scheidde. En ineens lag ik alleen in bed en ik vroeg mezelf af ‘Waarom ben ik zo?’

Maar ik wende aan alleen zijn, en leerde meerdere vriendschappen centraal te laten staan in mijn leven in plaats van een relatie. Ik woonde in een studentenhuis waar ik het zo gezellig had. Maar net zo als heel veel eerdere vriendschappen is daar nu niets van over. En ik zit alleen op mijn kamer, en vraag me af wat ik nou weer gedaan heb om alles te verkloten, waarom ik zo ben.

Maar ik ben nooit uit mijn rol van boosdoener, monster, in mijn familie gegroeid. Ik heb mezelf nooit vergeven, en kan me niet voorstellen dat ooit te kunnen, en de onrust is altijd gebleven. En hoeveel ik ook probeer eerlijk te zijn, ik zal altijd een leugenaar zijn, ik zal nooit meer betrouwbaar zijn. En ik zal altijd de mensen waar ik van houdt kwetsen, wegjagen en pijn doen. Waarom ben ik zo? Waarom ben ik altijd alleen? Wat is er mis met me?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s