Pompen

Ik roei. Roeien is een sport die veel van je hele lichaam vraagt en soms mega vermoeiend kan zijn. Maar je roeit meestal in een ploegje, je roeit een wedstrijd met elkaar. De boot gaan enkel en alleen hard als je samenkomt in je bewegingen en met z’n allen alles geeft. Je wordt meegenomen in het moment, de spanning van de wedstrijd en bent al weken elkaar op aan het hitsen over het winnen van de wedstrijd. En nou is het moment daar, je zit met je ploegje in de boot, de wedstrijd is gestart, met z’n allen gingen jullie staan op je benen en duwde met de start meteen het tempo erin. En nu ben je halverwege de afstand, of misschien al iets verder, en je denkt ‘Ik heb het gewoon niet meer.’ Je benen doen pijn, je ademhaling lijkt niet eens te werken, je voelt je techniek verslappen en je tempo afnemen. Dit is het moment waar je voor traint het hele jaar daar, zowel fysiek als mentaal, dit moment in de wedstrijd. Want iedereen heeft dit moment, je gaat voor je gevoel aan de pijn onderdoor, maar je bent met je ploeggenootjes en je kan ze niet teleurstellen! Dus ondanks dat je denkt dat je niet meer kan, moet je, voor hen, gewoon doorgaan.

Die filosofie probeer ik ook op de rest van mijn leven toe te passen. Ik ben nu weer full-time student, daarnaast roei ik en probeer ik actief eerstejaars te zijn op dezelfde roeivereniging, ik tennis en ik heb een bijbaan. In mijn ogen, precies hoe een studentenleven zou moeten zijn, studeren, sporten en een beetje bijverdienen. Maar ik voel me continu uitgeput. Ik ren van de ene naar de andere afspraak, ben meestal te laat en heb niet voorbereid zoals ik zelf zou willen. Om overzicht te houden probeer ik lijstjes bij te houden met alles wat ik nog moet doen. Maar dan heb ik, zoals vandaag, de hele dag gewerkt en ben ik doodop als ik thuis kom. Ik ga op bed liggen en blijf daar ruim een uur op mijn telefoon scrollen. Ik kan mezelf nauwelijks overhalen om mijn eten op te warmen omdat ik me te moe voel mijn schouders recht te houden voor m’n huisgenoten als ik de fusie in kom. Als ik na een uur de moed en energie verzamelt heb om mijn eten op te warmen ploef ik op de bank met Netflix, en daarna is zelfs water halen of naar het toilet gaan te veel gevraagd. Ik ben doodop, maar ben me continu bewust van mijn lijst met dingen die ik nog moet doen. Ik weet dat ik ook rust nodig heb, dat het onzinnig is om te denken dat alles ineens weer goed zal gaan en dat ik blij moet zijn dat er zoveel al wel lukt. Ik moet mezelf mijn rust gunnen als ik het nodig hebben en beseffen hoe belangrijk dat voor me is. Ik ben moe, en daar zijn genoeg redenen voor, waarom kan ik mezelf dan toch nog steeds niet vergeven als ik instort op de bank?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s