Huisgenoten

Al langere tijd experimenteer ik met het van me afschrijven van gedachten en gevoelens waar ik veel mee worstel. Dit schrijven helpt me met dingen op een rijtje te zetten voor mezelf, maar een enkele keer gebruik ik het ook als hulp om met andere mensen te communiceren. Door alles eerst op te schrijven probeer ik te voorkomen dat ik de weg kwijt raak in mijn eigen gedachten tijdens mijn gesprek met iemand. Het verhaal dat ik nu kwijt wil is iets langer gaande en iets gecompliceerder dan eerdere dingen waar ik over geschreven heb. Ik weet zelf nog niet zeker of ik het met schrijven wel eniger wijze een beetje op een rijtje kan krijgen, maar het is het proberen waard.

Ik woon in een typische studentenkamer in een typische studentenflat met 7 studerende huisgenootjes. Met deze huisgenoten deel ik een fusie, 2 douches en 2 toiletten. Als ik me niet vergis woon ik hier nu al bijna twee jaar, wat in de studentenwereld betekend dat ik al bijna huisoudste ben, oftewel de langst wonende huisgenoot. Destijds ben ik naar dit studentenhuis gekomen omdat ik er ongelukkig was in het studentenhuis waar ik op dat moment woonde. Een goede vriend van mij vertelde met dat iemand uit zijn huis zou gaan vertrekken en binnen een maand was ik verhuisd. Zo begon een nieuwe fase in mijn studententijd, in ondertussen al mijn derde kamer in Leiden, waarin ik eindelijk een thuis had gekregen. Ik kon het goed vinden met de andere huisgenoten, we aten bijna elke dag samen en ook in de avond brachten we vaak veel tijd met elkaar door. Samen ondernamen we alle leuke dingen die je je maar kan veroorloven zonder al te hard te falen in je studie en deze 7 mensen werden mijn beste vrienden.

Ergens is dit fout gegaan. Het is ondertussen al zo lang geleden, en met 7 mensen zo’n complex verhaal, dat ik niet eens zou weten waar het mogelijke keerpunt heeft gelegen. Ik weet ook niet of ik dit keerpunt ooit aan zou kunnen wijzen. In elk studentenhuis zijn er denk ik wel lichte spanningen, je zit met veel mensen dicht op elkaar, en iedereen heeft net iets andere normen en waarden wat makkelijk botst. Zo zijn er altijd mensen die schoonmaken minder belangrijk vinden dan anderen, of mensen die liever niet te veel goederen ‘met het huis’ willen aanschaffen. Over deze kleine meningsverschillen wordt ook wel achter elkaars rug om gesproken, en door het er met elkaar over te hebben suste de emotie wel weer waardoor iedereen voornamelijk de goede kanten in zijn medebewoners leerde waarderen in plaats van zich kapot te kijken op de verschillen die er zijn.

Terugkijkend vraag ik me af of de spanningen begonnen zijn toen twee huisgenoten van mij een relatie met elkaar kregen. Ik sprak me destijds met enige regelmaat fel uit tegen huisrelaties, al weet ik niet eens meer waarom het daar over ging in onze gesprekken. Dit maakte, denk ik, dat Sophie en Rubben niet tegen mij durfde te zeggen dat ze gingen daten. Ik weet nog dat ik de allerlaatste persoon was aan wie het verteld werd, en dat ik nog zelf dat gesprek moest initiëren ook. Sophie heeft mij toen verteld dat ze ging daten met Rubben en ik heb gezegd dat ik dit heel leuk voor ze vond. Zij bekende toen ook aan mij dat ze het spannend had gevonden dit te zeggen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer weet hoe positief of negatief ik me in de weken daarna nog over huisrelaties in het algemeen, of specifiek over de hunne, heb uitgelaten. Mezelf kenende zal ik me nog een redelijke tijd daarna me af en toe zeer negatief geuit hebben, reagerend op een emotie van mezelf omdat deze ineens hechtere band tussen huisgenoten maakte dat ik me bedreigd voelde en de situatie vaak ingewikkeld vond. Ineens lagen de verhoudingen in het huis anders, niet iedereen was meer gelijk, en hoe zeer ik het ze allebei ook gunde, ik wist niet zo goed hoe ik met die verschuiving om moest gaan. Ineens heb je een groep binnen een groep, die de voorkeur voor elkaar heeft. Waar ze in het begin hun best deden om niets te laten veranderen en ook zeer de nadruk legde op het feit dat ze probeerden niets te laten veranderen, veranderde voor mij alles zodra zij met z’n tweeën ergens aanwezig waren. Of dit echt de ommekeer is voor de sfeer in het huis weet ik niet, en wil ik misschien ook maar liever niet weten, onder andere omdat ik bang ben ongewild daarmee een zekere schuld op hun schouders te leggen, maar ik kan me voorstellen dat in ieder geval Sophie en Rubben op dat moment niet zo blij met me waren. Voor in ieder geval een deel van de andere huisgenoten gold dat zij het probleem dat ik zag niet zagen en mij daarom ook als vervelend zouden ervaren vermoed ik. Ik denk wel dat ik eerlijk ben als ik uitspreek dat ik deze relatie vanaf begin af aan, hoezeer het ze ook gegund is en hoe lief ik ze allebei ook vind, ingewikkeld heb gevonden, zoals zij een stel waren binnen het huis. Mocht je ooit een gesprek met een van de twee in aanwezigheid van de ander hebben, dan zat je nooit meer tegen een, maar altijd tegen twee personen praten. Mocht dit gesprek nou ooit over een verschil in mening, hoe ver het onderwerp ook van ons eigen leven af zal staan, gaan, zul je deze discussie altijd tegen twee mensen voeren. Over het algemeen zijn zij het niet oneens en gaan ze samen de discussie aan waarin ze elkaar sterk verdedigen.

Een ander punt dat naar boven komt in mijn gedachten over hoe de huidige situatie nou ontstaan is, is mijn zeer wisselende vriendschap met Sanne. Sanne is door de tijd heen een ontzettend goede vriendin van mij geworden die ontzettend veel voor me betekende. We hadden veel dingen die ik als een gemeenschappelijk verleden zag waardoor ik me zeer verbonden met haar voelde, zoals bijvoorbeeld onze verschillende sociale moeilijkheden in het verleden en hoezeer we ons allebei gekwetst en in de steek gelaten hebben gevoeld door mensen die we als vrienden beschouwden. We konden hele serieuze gesprekken hierover hebben waarin ik Sanne, onder andere door haar hoge mate van begrip, als een enorme steun en toeverlaat beschouwde. Maar naast dat ik haar zo respecteerde om de fijne gesprekken die ik met haar kon hebben over ‘serieuze zaken’, zoals gevoelens, kon ik ook zo veel lol met haar hebben. Als ik dit schrijf hoor ik haar in gedachten in lachen uitbarsten en krijg ik tranen van melancholie in mijn ogen, terwijl ik tegelijkertijd bij de gedachte van haar lach ook opvrolijk. Ik vond het zo heerlijk, zo vrolijk als ze kon zijn en zo fijn ze de sfeer in de groep op een hoger niveau kon krijgen. Ze had vaak plannen om dingen te gaan doen, samen of met andere huisgenoten, en ik genoot van haar initiatief en het idee dat misschien zij mijn vriendschap net zo kon waarderen als ik die van haar. Maar ik had op andere momenten toch het idee dat dit misschien niet zo was. Ik had het idee dat zij vaak gesloten was over de dingen die haar dwars zaten, en hoewel dit haar goed recht is, vond ik het ontzettend jammer haar niet te kunnen steunen met haar problemen, zoals zij mij hielp. Ergens voelde me ook heel gekwetst, alsof ze me niet genoeg vertrouwde om met me te delen hoe zij zich voelde. En zo gingen we vaak heen en weer van beste vriendinnen, naar meer gespannen momenten, naar uitspreken hoe jammer we het vonden om niet meer zo hecht te zijn, om zo weer van voor af aan in de cyclus te beginnen. Zodra de spanning in het huis hoger opliep, was die fragiele maar zo waardevolle vriendschap moeilijk in stand te houden.

Mijn emoties beginnen hoog op te lopen en ik vind het moeilijk om verder te schrijven. Hoewel ik met iedere huisgenoot op een andere manier een persoonlijke relatie heb gehad, zie ik het nut van deze uitschrijven niet zo goed voor dit verhaal. Als ik nu verder denk aan hoe we hier zijn gekomen, denk ik vooral nog aan gebeurtenissen die voorgevallen zijn, vaak in groepsverband. Deze vind ik lastiger te beschrijven, omdat veel van deze situaties of met individuen in het huis al besproken zijn, of met de groep, en het vaak snel verviel in een wellus-nietes, mijn herinnering vs jouw herinnering verhaal waar ik heel ongelukkig van wordt. Het voelt al snel als oude koeien uit de sloot halen, terwijl ik het naar mijn herinnering op dit moment nog niet eerder opgeschreven heb. Ik heb eerder een stuk over huisgenoten geschreven, maar ik kan me niet meer herinneren waar dat over ging.

Misschien ben ik dan de volgende persoon die interessant is om uit te lichten, hier weet ik ook het meest over. Ik ben al jaren gevoelig voor depressieve gedachten en dat is er in de afgelopen jaren niet op vooruit gegaan. Ik zat steeds vaker in huis, in de fusie hele dagen tv te kijken, niet zo goed wetend wat ik met mezelf aanmoest. Als mijn huisgenoten dan de fusie in kwamen, hadden ze volgens mij wel door dat het niet zo goed ging, maar vonden ze het ingewikkeld hier mee om te gaan. Ik voelde vaak een soort ongemak rondom mijn lamlendigheid. Als er opmerkingen gemaakt werden over mijn gebrek aan binnenhalen van studiepunten reageerde ik hier vaak op een humoristische manier op, waar zij ook niets wijzer van werden. Ik denk dat dit over een lange periode een groot gevoel voor onbegrip gekweekt heeft. Ik was bijna altijd wel aanwezig op groepsactiviteiten en deed ik, denk ik, gezellig mee, maar op andere momenten was de sfeer en mijn humeur toch anders.

Het eerste incident dat ik me dan op dit moment kan herinneren, is Dresden. Onder andere omdat het lang geleden is, kan ik me niet eens precies herinneren wat het conflict was. Ik herinner me dat het op dat moment heel slecht met me ging, het is een van de eerste momenten geweest dat ik serieus overwoog zelfmoord te plegen. Elke auto die langsreed was een kans, ik zag het allemaal niet meer zitten, maar ik vond het te ingewikkeld om over deze gevoelens te praten, al helemaal mensen die gewoon vakantie wilden vieren. Tegelijkertijd, doordat ik me zo naar voelde, en hier niet over praatte, voelde ik me zo alleen in deze groep. Ondanks hun pogingen me te bereiken, was het nooit genoeg en heb ik hun verweten dat zij zo’n goed humeur hadden, terwijl ik me ellendig voelde en me afsloot. In plaats van in te gaan op hun vragen beet ik m’n frustraties van me af. Aan het eind voelde ik me alleen en gedistantieerd van de groep en waren zij gefrustreerd over mijn botte en afstandelijke gedrag. Mijn gebrek aan communicatie, bij gebrek aan gevoel dat ik begrepen werd, of andersom -wie zal het ooit weten?-, maakt dat ik alleen maar meer afstand tot mijn huisgenoten begon te voelen.

Wat het volgende incident geweest zou moeten zijn weet ik al niet eens meer, misschien oud-en-nieuw? We zouden met alle huisgenoten bij de ouders van Sophie oud-en-nieuw vieren. Elke keer dat je met de groep bent waar je denkt niet bij te horen voel je continu geconfronteerd met dat je daar niet hoort, dat niemand je daar wil. Waarom ik moest huilen weet ik niet eens meer, later heb ik aan iedereen verteld dat ik al lang depressief was en met suïcidale gedachten leefde, daar werd vriendelijk op gereageerd. Echter toen ik naar bed ging voelde me nog steeds een zonderling, wel een zonderling met hoop omdat m’n huisgenoten zo lief gereageerd hadden, maar desalniettemin alleen, onbegrepen en ongewenst.

Het laatste incident dat ik kan bedenken voor het volledig uit de hand liep, is toen we een keer uitgingen met z’n allen. Opnieuw weet ik niet meer waar de ruzie over ging, waarom het uit de hand liep. Ik herinner me vooral nog weg te willen en vastgepakt te worden en dat er naar me geschreeuwd werd dat alles mijn schuld was. Ik durfde die avond niet meer naar huis, ik voelde me zo onveilig en ongewenst en verschrikkelijk over alles wat ik zelf aanrichtte, dat ik Julian rond 4/5 uur wakker gebeld heb en daar geslapen heb.

Al deze losse incidenten maken in mijn ogen niet zo veel uit. Ik ben me er vooral van bewust dat er veel ruzie was, waarvan ik nu niet meer weet waar het over ging, dus hoe belangrijk kon het geweest zijn? Alleen de gevolgen waren zo groot, de kloof die tussen ons ontstond was verschrikkelijk en ik voelde me zo ontzettend alleen. Ook door andere dingen, maar zeker ook door mijn huissituatie zakte ik steeds verder weg in mijn depressie, tot de dag kwam dat ik voor het eerst een overdosis medicatie probeerde te nemen. Twee dagen later deed ik dat opnieuw, opnieuw in bijzijn van Cas, maar ook Julian. Ik kan me weinig tot zo goed als niets herinneren van deze gebeurtenissen, Julian heeft destijds, samen met Cas besloten mij naar huis te sturen, ik was naar mijn weten niet bij bewustzijn genoeg om hierover mee te beslissen. Er is blijkbaar naar mijn huisgenoten gecommuniceerd dat ik kwam, blijkbaar naar Benthe, die Willem erbij gehaald heeft. Naar mijn weten had ik niets met deze keuzes te maken. Ook van de avond daarna kan ik me weinig herinneren, alleen dat ik ’s ochtends wakker gebeld werd door de huisarts, dat ik die middag om 14 uur een afspraak bij de crisisdienst had. Mijn moeder is toen naar Leiden gereden om met me mee te gaan, en heeft me daarna weer mee naar mijn ouderlijk huis genomen. De dagen daarna zijn allemaal een waas, ik had de week daarna mijn intake gesprek op de GGZ, waar ik in acute dagbehandeling zou gaan vanaf de dag erna. In die tijd was elk uur te veel voor me, ik wou niet meer. Ik herinner me wel met een of meerdere huisgenoten gesproken te hebben, en verteld te hebben dat ik nu in de acute dagbehandeling zat waar ik wel hoopvol over was. Ik voelde me nog verder gedistantieerd van mijn huisgenoten dan daarvoor, ik voelde me schuw en schaamde me voor mijn gepoogde overdosis.

Toen kwam er een appje in de huisgroepsapp, met de oproep tot een huisvergadering. We zouden het dan hebben over ‘wat er afgelopen donderdag is gebeurd en de situatie waar we nu in zitten’. Weinig zinnen in mijn leven hebben zo bizar afstandelijk geklonken als deze, ik had ‘afgelopen donderdag’ een van de heftigste dagen in mijn leven gehad en de dagen daarop bevond ik me in shock, ik was niet goed in staat te verwerken wat er gebeurd was en wou ergens alleen maar nog een poging met meer succes doen, maar ineens moest er daar over vergaderd worden? Vergaderen met een groep waar ik me al zo lang zo totaal van vervreemd voel over het zwaarste moment in mijn leven? Ik kon me niet zo goed voorstellen hoe ik dat moest doen. Ik kon me ook niet zo goed voorstellen in wat voor situatie zij precies zaten, die zo nodig besproken met mij moest worden. Welke situatie van hun erger zou kunnen zijn dan een depressie zo zwaar dat je het leven niet meer ziet zitten? In een poging mijn huisgenoten tegemoet te komen heb ik aangeboden individueel met ze te praten, zodat het niet, zoals bij de eigenlijk geplande vergadering, zou voelen als Birgit vs de rest van het huis. Een voor een heb ik iedereen in het huis geappt, de eerste gesprekken gingen heel goed, ik kan niet alles meer aan een persoon koppelen, maar ik herinner me aan het begin vooral bezorgdheid, wat ik vooral lief en vertederend vond. Maar daarna werden de gesprekken anders, al kan ik me de precieze volgorde niet meer herinneren.

Ik herinner met het gesprek met Benthe, waarin ze mij vroeg naar ‘mijn kant van het verhaal’. Na een half jaar in het buitenland gestudeerd te hebben had Benthe eigenlijk alle drama van voor die donderdag gemist. Ik heb aangegeven dat ik dacht dat er veel miscommunicatie was geweest in de groep en dat dit voor iedereen jammer was. Van het gesprek van Benthe herinner ik me dat haar houding naar mij heel snel vijandig werd, wat ik heel gek vond, omdat ze het gesprek begon met de mededeling dat ze graag mijn kant van alles wou horen omdat ze er zelf niet bij was geweest, dus waarom ze dan zo’n hekel aan me moest hebben snapte ik niet. Het gesprek met Benthe was niet het eerste nare gesprek, dus ik had al het gevoel dat ik moest gaan verhuizen, en ik gaf ook aan Benthe aan dat ik zou gaan zoeken naar een ander huis. Zij vertelde me toen dat ze hoopte dat ik hier snel werk van zou maken, aangezien studeren maar een korte periode van je leven was, die vooral heel leuk moest zijn. Ik verstond het als dat ik zo snel mogelijk weg moest zodat zij het, zonder mij, weer leuk zouden kunnen hebben. Ik voelde me beledigd dat hun recht om het leuk te hebben tijdens hun studententijd blijkbaar niet voor mij opging, want ik had het ook niet leuk, alles wat ik deed deed ik niet voor mijn lol of om hun te schaden. Van Benthe hoorde ik toen dat ze had gehoord dat ik borderline had. Ik heb later in de groepsapp laten weten dat dit niet het geval was, ik voelde me zo gekwetst dat dit soort dingen achter mijn rug om over mij gezegd werden, maar niemand heeft zijn excuses hiervoor aangeboden of uitgelegd dat dit een misverstand was.

Ik herinner mij het gesprek met Willem, waarin hij vertelde over die donderdag. Dat hij eigenlijk een belangrijk werkstuk voor zijn studie moest schrijven, en dat hij dat liever had gedaan dan voor mij naar de huisarts bellen. Ik herinner me dat ik dacht ‘Ik heb ook niet van je gevraagd de huisarts te bellen?’. Ook hij wou graag dat ik snel zou verhuizen. Ik herinner mij het gesprek met Rubben, die aangaf dat ik dit alles aangericht had en het mijn schuld was. Ik herinner met dat ik me oprecht afvroeg of hij dacht dat ik mezelf al deze ellende bewust en vrijwillig aandeed, gewoon om hun te treiteren. Ik herinner me hoe Rubben me vertelde dat alle huisgenoten het heel gezellig hebben met elkaar als ik er niet ben, wat nog extra stak in mijn al maandenlange gevoel van eenzaamheid. Deze gesprekken met huisgenoten speelden een enorme rol in mijn humeur die tijd. Om de gesprekken aan te gaan en te verwerken vroeg ik dagelijks hulp van mijn ouders en mijn begeleiders op de acute dagbehandeling. Ik vroeg me tijdens al die gesprekken af wat ze nou precies van me wouden. Ik neem aan dat ze wouden dat ik gewoon niet was zoals ik was, zodat zij er geen last van hadden, maar dit is helaas niet iets wat ik kon bieden. Het ging vaak over ‘de huidige situatie’ zonder dat iemand precies kon omschrijven wat deze situatie nou eigenlijk was. Ik voelde me vooral verward, ik deed zo mijn best door met ze te praten, maar ze konden niet duidelijk verwoorden wat ze van mij wilden.

Ik had geaccepteerd dat mijn huis nu alleen nog maar bestond uit mijn kamer. Deze mensen die ooit mijn beste vrienden waren geweest, waarmee ik de leukste dingen in onze fusie had beleefd, hadden me op mijn diepste punt laten vallen. Het deed veel pijn en mijn stemming leed veel onder deze constatering. Elke dag was mijn kamer uit gaan, en dus de gezamenlijke gang in, langs de gezamenlijke fusie lopen, iets wat ik met gebogen hoofd en angstig deed. Ik wou niemand tegenkomen en geconfronteerd worden met hun haat aan mij. Thuiskomen, weer langs de gezamenlijke fusie en door de gezamenlijke gang, was minstens net zo erg. Mijn stemming ging altijd flink achteruit als ik thuis kwam, puur door de herinnering aan hun vijandige houding tegenover mij. Dat een aantal mensen zich niet vijandig geuit hadden maakte al niet meer uit, door zich ook niet vriendelijk te uiten had ik alle hoop opgegeven. Ik was zo min mogelijk thuis, ik zorgde dat ik altijd ergens anders at, om maar niet in de fusie voor mezelf te hoeven koken, waar iedereen kwam. Ik denk dat ik de eerste een tot twee maanden zo goed als alleen thuis was om te slapen, en zo min mogelijk op een ander moment. Ik reageerde op andere kamers maar werd niet uitgenodigd, wat ook niet hielp voor mijn zelfvertrouwen. Na ongeveer 2 maanden zag ik pas voor het eerst dat er nog met grote regelmaat samen gegeten werd door mensen, doordat dit nog steeds in wiebetaaldwat ingevoerd werd. Ik vroeg me ineens af of ze een groepsapp zonder mij hadden, en of deze onschuldig was ontstaan, of bestond om mij nog steeds actief buiten te sluiten? Ik weet niet of, na al deze maanden, mijn ooit beste vrienden, nog steeds me bewust buitensluiten vanwege het slikken van te veel pillen. Ik heb nooit begrepen waar het kwade bloed vandaan kwam en ik snap het nog steeds niet, al helemaal niet als ze nog steeds bewust een hekel aan me hebben. Ik voel me nog steeds gekwetst, op mijn diepste punt in de steek gelaten door goede vrienden, die alleen graag wouden dat ik weg ging. Ik snap het niet, en voel me elke dag onwelkom en kan de onzekerheid niet meer aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s