Dal

De afgelopen paar dagen zijn mijn slechte ooit geweest. Ik ben nog nooit zo dicht bij zelfmoord plegen geweest als ik de afgelopen dagen ben geweest. Als de drang weg is om er een einde aan te maken, voel ik me compleet ellendig en breekbaar. Elke minuut is overleven.

Afgelopen dinsdagavond heb ik tot laat op de uni gezeten, netflix kijken, en daarna moest ik naar huis lopen. Tijdens het lopen voelde ik me zo verschrikkelijk alleen. Het gevoel van verdriet en pijn werd steeds erger en absoluut ondragelijk. Toen ik bij mijn flat aankwam en zag dat er nog licht in de fusie brande besloot ik door te lopen. De relatie met mijn huisgenoten is te fragiel geweest de laatste tijd, en ik kom ze op dat moment liever niet tegen. Ik loop naar een park verderop en mijn oude suïcidale gedachten komen terug, alleen deze keer anders. Waar eerder een afbeelding van mijn al doorgesneden polsen opkwam, kwam nu een beeld naar boven van dat ik dat aan het doen was met ons keukenmes. Ik appte een vriend van me, toevallig mijn ex, en praatte met hem er over dat het nu helemaal fout ging. Uiteindelijk besloot ik terug naar huis te gaan, het was ondertussen al dik half 2 ’s nachts, en ik was niet van plan in dat park te gaan slapen. Hij appte me dat hij even ging douchen, en ineens zag ik een tijdgat ontstaan. Als ik thuis kon komen voor hij klaar was met douchen, dan was ik op tijd en kon ik m’n polsen doorsnijden. Het werd een wedstrijd, met meer energie en wil als ik de afgelopen weken gehad heb zette ik met flinke pas de tocht naar huis in. Uiteindelijk belde hij me voor ik thuis was. We bleven even aan de telefoon en ik ben volledig uitgeteld naar bed gegaan.

De avond daarop was erger. Ik was een serie aan het kijken, wachtend tot een vriend van me klaar was met werken want we zouden daarna samen uitgaan. Maar terwijl de avond vorderde, en ik weinig van deze vriend hoorde, kwam het eenzame gevoel terug. Ik voelde me volledig ellendig, maar ik was dat er niemand thuis was vanavond. Waar ik de afgelopen maanden me tot niets kon zetten, aankleden duurt meestal 2 uur, kon ik nu ineens makkelijk handelen. Er lag een rood vleesmes in de keuken, en voor ik het doorhad lag het al in mijn kamer. Ik zette een netflix serie aan op de achtergrond omdat ik dacht dat het dan makkelijker zou zijn, dan hoefde ik niet honderd procent te focussen op wat ik aan het doen was. Helaas (gelukkig!) was het mes dat ik had veel botter dan ik had verwacht. Ik was eigenlijk bijna een beetje aan het experimenteren, hoe hard moest ik drukken om een krasje te laten ontstaan.

Ergens voor dit lukte is de knop gelukkig omgegaan, en heb ik het noodnummer 113 gebeld. De vrouw die ik aan de lijn had deed het geweldig, ze wist me aan de praat te krijgen en langzaam rustig te krijgen. Daardoor was ik in staat een vriend te appen om langs te komen, in de tijd dat hij er over deed was ik niet in staat volledig los te laten van wat ik eigenlijk van plan was. De hele tijd dat ik zat te wachten heb ik krampachtig in een mes geknepen, zodat ze afdruk er de dag daarna nog stond. Opnieuw, gelukkig was dit niet genoeg om mijn hand open te snijden. Hij is erg lief voor me geweest en heeft me de avond door geholpen.

De ochtend daarna heb ik op advies van 113 contact opgenomen met de kliniek waar mijn psycholoog werkzaam is. Nu is het natuurlijk net zo dat zij op vakantie is deze week, dus daar kreeg ik het advies contact met mijn huisarts op te nemen. Sindsdien zit ik in een wervelwind van telefoontjes, zowel de huisarts als een andere psycholoog nemen minstens dagelijks contact met me op om te steunen en te beoordelen of de crisisdienst ingeschakeld moet worden, of dat ik het nog wel red. Ik heb ook medicijnen voorgeschreven gekregen om voorlopig mijn angst te onderdrukken. De dagen kom ik moeizaam door, ik let op dat ik zo min mogelijk alleen ben, ook ’s nachts zorg ik er voor dat ik bij vrienden slaap. Op elk moment moet ik op mezelf letten. Ik voel me erg breekbaar en makkelijk emotioneel, maar tegelijkertijd heel dankbaar voor alle mensen die me bijstaan en hier doorheen willen helpen. De komende dagen zullen moeilijk blijven, en ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar ik hoop dat ik er doorheen kom.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s