Vergeving

Ik ben geneigd mensen heel snel te vergeven. Als er iets door iemand gebeurt waar ik later last van heb, dan soms is het zeggen van sorry, maar soms minder, al genoeg voor mij om die persoon te vergeven. Ik ga er namelijk altijd volledig vanuit dat ieder mens goede bedoelingen heeft, en in elke situatie zal proberen het best te handelen. Miscommunicatie, in elke vorm, komt dan omdat je nooit kan weten wat de situatie precies is van die persoon. Hierdoor zul je misschien niet begrijpen waarom ze iets doen of zeggen, maar ze zullen naar hun situatie hebben geprobeerd de beste keuze te maken. Natuurlijk is het ook zo dat mensen fouten kunnen maken, en niet werkelijk de beste handelswijze in een situatie kiezen, maar omdat ze dan toch hun best gedaan zullen hebben om wel het best te handelen, vergeef ik ze.

Soms vraag ik me af of dit iets goeds is. Om dit even aan de hand van een voorbeeld uit te leggen zal ik in het kort en zonder al te veel details wat vertellen over wat situaties met huisgenoten. Ik heb wel eens een huisgenoot van mij gekwetst, ik voelde me bedreigd en heb niet bijzonder vriendelijke dingen over haar en haar vriendje gezegd. Later hebben we het hier over gehad, ik bood mijn excuses aan, en legde uit dat ze veel voor me betekenen en ik ze geweldige mensen vind, maar in die situatie het moeilijk had en alles zich slecht geuit heeft. Zij vertelden mij dan weer wat mijn opmerkingen met hun gedaan hadden, en waarom zij zich er zo gekwetst door hebben gevoeld. Daarna hebben ze aangegeven dat het tijd gaat kosten om me te vergeven, en hier heb ik mijn begrip voor geuit, zo was de situatie in het heel kort.

Nu iets recenter is de situatie omgekeerd geweest. Deze huisgenoot is laatst redelijk heftig tegen mij uitgevallen. Ze was boos en zorgde dat dit echt duidelijk was, ze pakte me vast en schreeuwde tegen me, onder andere over dat ik egoïstisch zijn. De impact hiervan op mij was enorm, ik ben letterlijk weggerend, ik durfde daarna niet meer huis, ik heb midden in de nacht een vriend wakker gebeld, ik heb ruim een uur alleen maar kunnen hyperventileren, enz. In het kort, ik had een enorme paniekaanval en voelde me niet meer veilig in mijn eigen huis. Na enige tijd heb ik mezelf overtuigd dat ik veilig naar huis zou moeten kunnen gaan, na overnacht te hebben bij een andere vriend, maar ik bleef doodsbang om ze tegen te komen. Ik wist dat het moment zou komen, en ben op een gegeven moment naar de fusie gegaan terwijl zij er was. Ze begon uit zichzelf met het aanbieden van haar excuses, die ik meteen aanvaarde. Ik heb haar niet verteld wat het precies met mij deed, wat de gevolgen voor mij waren, en hoe heftig dat was, want ik wist dat ze zich dan schuldig zou voelen. Omdat ik er vanuit ging dat ze mij nooit oprecht zou willen kwetsen, laat staan zo’n paniekaanval geven, zou ik me schuldig voelen dit aan haar te vertellen, omdat ze zich dan, door mij, schuldig hierover zou gaan voelen. En daarom vergaf ik haar.

Sommige mensen zouden misschien zeggen dat ze het verdiend zich schuldig te voelen over deze situatie, maar als ze haar excuses al aanbied, zonder het verhaal precies te kennen, waarom zou ik het dat erger maken? Ik weet niet of mijn keuze om het voor mezelf te houden een gezonde keuze is, maar ik heb eigenlijk nog geen goed argument gehoord over wat het zou toevoegen. Dus voor nu hou ik me daar bij, en blijf ik handelen en vergeven op basis van de aanname dat iedereen in elke situatie zal proberen het best te handelen. En meer kan je toch niet doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s