Bang

Ik heb al een tijdje geen nieuwe blog meer geschreven. Er is veel gebeurd en ik heb grote stappen gezet, denk ik. Vlak voor oud en nieuw heb ik mijn huisgenoten verteld dat ik suïcidale gedachten heb. Ze reageerde heel vriendelijk en mijn opluchting was enorm. Ze vertelden me ze allemaal graag wouden helpen en ik voelde me goed.

In de week daarna is het gelukt om elke dag te studeren. Die vrijdag had ik tentamen, dus het was hard nodig ook, maar het was de eerste keer in lange tijd dat ik elke dag studeerde, en ook nog eens een paar uur per dag. En met succes, ik heb het tentamen tot het einde uitgezeten en kwam met een goed gevoel uit de tentamenzaal. Het idee van voor het eerst een tentamen weer gehaald hebben was zo overweldigend dat ik daarna wel even gehuild heb. Trots moeten zijn op de kleine dingen die lukken is moeilijk, omdat je je dan ook bewust bent van hoe weinig het is.

Nu mijn tentamen geweest is moet ik weer mijn motivatie uit mezelf halen. Ik had als doel om vandaag te gaan schoonmaken, opruimen en wassen. Ik werd goed wakker, voelde me fijn en begon meteen met de eerste was in de wasmachine te doen. Maar door de dag heen zakt dat gevoel weer weg. Ik krijg steeds minder gedaan, zit alleen maar voor me uit te staren. Ik denk na over wat ik tot nu toe al de hele week heb weten te vermijden, namelijk dat ik het gevoel heb dat mijn huisgenoten me ergens eng zijn gaan vinden.

Recent praatte ik met een van mijn huisgenoten, en zij vertelde tegen me dat zij zich er niet comfortabel bij voelde om over suïcidaliteit te praten. In haar omgeving had ze een keer meegemaakt dat een jongen tegen een andere jongen vertelde dat het niet zo goed met hem ging, maar dit was na een feest en laat op de avond, dus de andere jongen reageerde met ‘we praten er morgen over, okay?’. De jongen is daarna naar de brug gefietst en er vanaf gesprongen. Ze zegt nu dat ze het onderwerp te eng vind, ze is bang om verantwoordelijk te zijn voor de gevolgen, of in ieder geval om dat gevoel te hebben.

Ergens frustreert dit mij, ik ben ook bang, en ik zou niets liever hebben dan iemand om mee te praten, maar iedereen is te bang om met me te praten. Ik moet niet te veel van mensen van verwachten, maar ik wil zo graag… Dat er iemand is die genoeg om me geeft dat ze het niet aankunnen om niet met me te praten over hoe het gaat. Dat iemand snapt dat ik ook bang ben, misschien wel nog banger, want ik ben ook echt verantwoordelijk voor mijn eigen acties. Niemand hoeft voor me te zorgen, luister alleen eens naar wat ik te zeggen heb.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s