Hulp vragen

Ik heb heel veel moeite met om hulp vragen. Om hulp te vragen moet je namelijk in eerste instantie eerlijk en open zijn over wat er aan de hand is. Dat vind ik moeilijk, ik heb namelijk vaak de neiging om me beter voor de te doen dan ik me in werkelijkheid voel. Ik hou me stoer, sterk, met mijn muur om me heen. Op die manier red ik het wel, is het idee.

Ik durf me niet zo makkelijk meer open en kwetsbaar op te stellen, niet omdat in het verleden mensen bij wie ik dat heb gedaan me opzettelijk gekwetst hebben, maar omdat ze weg zijn gegaan. Ik heb het gevoel dat elke keer als ik eerlijk en open ben tegen iemand, ze me uiteindelijk in de steek laten, en de inslag daarvan is enorm. Door open en eerlijk te zijn laat je je muur omlaag, je bent niet meer stoer en je kunt je eigen gevoelens ook niet meer voor jezelf onderdrukken. Dat kan ik wel aan als ik niet alleen ben, maar als ik dat doe en de persoon waarvan ik steun hoopte te krijgen gaat weg, dan ineens moet je het wel in je eentje aankunnen.

Maar de laatste tijd is de nood voor iemand die me helpt groter dan ooit. Het lukt me niet meer mijn eigen muren hoog te houden en me stoer voor te doen, er vallen gaten in mijn verdediging. Dit zit dan in hele kleine dingen, waarin ik nogsteeds absoluut geen hulp durf te vragen. Juist dan voel ik me kwetsbaar, en dus des te kwetsbaarder voor in de steek gelaten worden. Dus ik plaats van hulp te vragen, zoek ik het op. Als het super slecht met me gaat, verberg ik dat niet geheel meer, maar geef ik soms kleine hints. Als mensen aan me vragen hoe het gaat, zal ik niet zeggen dat het goed gaat, maar dat het ‘wel okay’ gaat, bij mij betekend dat dus eigenlijk dat alle alarmbellen zouden moeten gaan rinkelen omdat het echt slecht gaat.

Laatst zat ik in de fusie en trok ik het allemaal niet meer, en ik begon verschrikkelijk te huilen. In plaats van me te verstoppen in mijn kamer ben ik een uur in de fusie blijven zitten in de hoop dat iemand binnen zou komen en zou vragen hoe het gaat. Ik weet dat ik dan eerlijk zal zijn, dat ik echt de energie niet meer heb mijn muren hoog te houden. Een andere keer zat ik op de fiets toen het slecht ging, en wist ik dat een vriend van me net iets na mij op de fiets was gestapt, dus ging ik heel traag fietsen, in de hoop gezien te worden. Op zo’n moment hoop ik iemand tegen te komen die dan zelf vraagt ‘gaat het wel goed’, op die manier heeft die persoon namelijk aangegeven om me te geven, het antwoord op die vraag te willen weten en me te willen helpen als ik nee zeg. Dan hoef ik niet om hulp te vragen, dan wordt het aangeboden, en het idee van die hulp lijkt me een stuk betrouwbaarder, en het is een stuk minder eng dan zelf naar iemand toe gaan en jezelf open te stellen.

Echter, hoe vaak ik dit soort gekke dingen ook uithaal, eigenlijk kom ik dan nooit iemand tegen. Op die manier vind ik geen hulp, en zo blijf ik alleen. Maar in mijn hoofd wordt het verdraaid zodat ik denk dat niemand hulp aanbiedt, dus ik kan het maar beter voor mezelf houden want ze zitten er niet op te wachten en dus laten we me dan vanzelf in de steek. Maar ergens is er een stemmetje in mijn hoofd dat zegt ‘ze weten het niet, je kan niet verwachten dat ze hulp aanbieden als ze niet weten dat er iets mis is’, en ik hoop dat het waar is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s