Leiden

Na het schrijven van mijn vorige blog ben ik terug naar het huis van mijn ouders afgereisd. Het vertrouwde van dat huis maar vooral van mijn familie helpt me met rust in mijn hoofd krijgen. Samen met mijn moeder praatte ik over wat voor dingen ik mogelijk zou kunnen doen om door te gaan. Een van de dingen die ze voorstelde dat ik moet overwegen is volgend jaar opnieuw beginnen, een nieuwe studie in een nieuwe stad. Ergens anders een frisse start maken, waar niemand weet dat je al 3 jaar studie er zonder veel succes op zitten, waar niemand je heeft gezien op je slechtste moment.

Het idee van verhuizen maakt me doodsbang. Waarom zou ik dat doen? Ik heb hier een huis. Ik heb hier huisgenoten. Ik heb hier vrienden. Dat waren mijn eerste gedachten, maar daarna ging ik er over nadenken.

Ik heb hier een huis. Ik woon al ruim anderhalf jaar in dit studentenhuis. Toen ik hier introk heb ik mijn kamer helemaal opgeknapt. Al het oude behang is er af gehaald, alle gaten in de muur opgevuld, alles opnieuw behangen en daarna ingericht. Er is veel werk in gaan zitten, en alles is zo geworden als ik het fijn vind. Maar ik ben bijna nooit in mijn kamer. Als ik moe ben ga ik niet alvast naar mijn kamer, ik blijf in onze fusie zitten totdat ik uitgeput ben, zodat zodra ik naar bed ga ik hopelijk direct in slaap val. De enige tijd dat ik overdag op mijn kamer ben zit ik op de rand van mijn bad, voor me uit te staren. Ik hier een huis, maar is dit zoals thuis hoort te voelen?

Ik heb hier huisgenoten. Het heeft me lang gekost om een studentenhuis te vinden, ik heb vaak moeten hospiteren, maar in deze groep voelde ik me thuis. Maar mijn huisgenoten weten eigenlijk niet zo goed hoe het met me gaat. Als ze me zien en vragen hoe het gaat zeg ik dat het goed gaat. Ik doe gezellig mee, ik praat en lach mee, en vergeet de andere dingen makkelijk, maar op die manier voelt het niet als een echte connectie. Ik heb hier huisgenoten, maar hoort het niet anders?

Ik heb hier vrienden. Ik heb aan het begin van het eerste jaar een groep mensen om mee heen gehad, met veel leuke plannen, maar we spreken elkaar al jaren niet meer. Daarna heb ik een bestuursjaar gedaan, maar het grootste deel van mijn oude bestuur spreek ik niet meer. Vaak vanwege meningsverschillen die ons uit elkaar hebben gedreven. Ik heb een jaar lang het grootste deel van mijn tijd in de vereniging gestopt, en het super gezellig gehad met iedereen. Maar nu het bestuursjaar afgelopen is, merk ik dat ik niet zo veel contact meer heb met mensen, en het gaat op een andere manier. Ik heb hier vrienden, maar vonden ze me alleen aardig toen ik bestuur was?

Als ik zo nadenk, zie ik niets dat me aan Leiden bind. Als ik zo nadenk geloof ik niet dat ik depressief ben. Ik heb geprobeerd een leven te starten in Leiden, maar ik heb gefaald. Dat ik het soms somber ben, verdrietig ben, is dat alleen omdat ik zelf alles verpest heb. Als ik niet positief denk, dan is dat omdat ik in alles gefaald heb.

Ik zou willen schrijven dat ik weet dat bovenstaande tekst niet klopt, dat ik weet dat ik alles alleen maar zo zwart zie omdat het niet goed met me gaat, omdat ik denkfouten maak die ik probeer recht te zetten bij de psycholoog. Maar mijn gevoel zegt dat het enige wat ik kan proberen te bereiken is een normaal mens te zijn, er is iets mis met mij en daarom faal ik in sociaal contact, en dat het enige wat ik bij de psycholoog leer is omgaan met het feit dat ik anders ben, dat ik eigenlijk niet in deze wereld pas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s